Mona & Naseem
Serving: Tahdig (crispy persian rice), mirza ghasemi (Eggplant Tomato Dip), Fesenjān (Persian Pomegranate and Walnut Meat Braise)
Artwork by Rami KD
Hear their story
Read the Transcript
-
Mona: Always I like to make a nice design of the food too. Not just the taste.
Naseem: Améh is very good at making the food look beautiful in addition to tasting beautiful.
Naseem: I'm Naseem. I've enjoyed learning a lot about cooking from améh. My aunt. Améh means aunt in Farsi, so that's what I call her.
Mona: Mojgahn, here they call me Mona. I'm from Tehran. Live in Tehran for almost 30 years. I moved here ‘82. Right now, I take care of the kids. I have a daycare, preschool, for about 25 years. And one of my favorite is cooking. I love to cook.
This is the rice, but specially we call it tadig. Normally we serve it with, I make some khoresh, we calling Fesangun. And this is with chicken, pomegranate sauce, and normally everybody like it. I make something else, we calling Quoreshebe alo. This one is chicken with quince and dried plum. And this one is, we calling Mirza ghasami. It’s eggplant and it’s a little bit spicy. And I hope you like it.
Naseem, can you give me the mint please? We put some dried mint…
I born in Ghazvin, is a part of the Iran. But I think I was, six or seven months old, we moved to Tehran after my father passed away. My mom with four kids, she has to move to Tehran. My mom, she was very strong woman. She raised all of us the best I think she could. I don’t know. [Speaks in Farsi]
Naseem: Améh was like a very rambunctious child. She got into a lot of trouble. And it sounds like all of the other siblings were very by the book. But Améh would get into trouble.
[both laugh]
Naseem: Who did the cooking in the house when you were really little?
Mona: I guess my sister, my mom little bit. And after she got married, I have to get that part. Something I like as a kid is you like to come home and smell the food and somebody is home. Maybe this is one of the reasons I want to cook always. Or I don’t know.
It’s ready to go to the table. Thank you.
Naseem: Why did you go? Were you trying to move to California?
Mona: That time, the Iran was a revolution. My family get all visas to come to the United States. As a visitor, not to stay here. But the time I was here, already I was six or seven months pregnant. That time, my husband and mom was planning to come here but they couldn’t. After he was two months I go back to Iran. then try it later on, to come together. It takes like three years, three and a half. We can get out of Iran and go to Germany of almost one year. As a family we came back here.
Ok, you serve Naseem, before they get cold.
Mona & Naseem: Bismillah.
Naseem: This is my favorite thing to be eating for sure. And the way that Ameh makes it, I’ve had lots of persian food in my day but this is where it’s at. She always says [farsi phrase]. I don’t know how you translate it. Like, with care and attention. There is something about the word [farsi term] that implies your own personal taste.
Mona: I think one reason, if you love something, you put your love inside, that means the taste is good.
I came here to this country. I don't have that good language, doesn't know the culture, with the two young kids, to start the life here. I say if I knew at the beginning I gonna go for the school for cooking and became a chef or–. Anyway, I didn’t go to that line. Sometimes I think I did a good thing, I was very strong. I take care of me and my two kids. Maybe I just say I’m proud of myself.
-
مونا: من همیشه دوست دارم ظاهر غذا هم طراحی زیبایی داشته باشد، نه فقط طعمش
نسیم: عمه در زیبا درست کردن غذا، علاوه بر خوشمزه بودنش، خیلی مهارت دارد.نسیم: من نسیم هستم. خیلی چیزها درباره آشپزی از عمهام یاد گرفتهام. عمهام. «عمه» در فارسی یعنی
برای همین من او را اینطور صدا میکنم. aunt،
مونا: مژگان، اینجا من را مونا صدا میکنند. من اهل تهران هستم. حدود ۳۰ سال در تهران زندگی کردم. سال ۸۲ به اینجا آمدم. الان از بچهها مراقبت میکنم. یک مهدکودک و پیشدبستانی دارم، حدود ۲۵ سال است. و یکی از علاقههای من آشپزی است. عاشق آشپزی هستم.
این برنج است، ولی مخصوصاً ما به آن تهدیگ میگوییم. معمولاً با آن خورش سرو میکنیم، من یک خورش درست میکنم به اسم فسنجان. این با مرغ و سس انار است و معمولاً همه آن را دوست دارند. یک چیز دیگر هم درست میکنم به اسم خورش آلو. این یکی با مرغ، به و آلو خشک است. و این یکی، ما به آن میرزا قاسمی میگوییم. بادمجان است و کمی تند است. امیدوارم دوست داشته باشید.
نسیم، میشود نعناع را بدهی لطفاً؟ کمی نعناع خشک میریزیم…
من در قزوین به دنیا آمدم، که بخشی از ایران است. ولی فکر میکنم وقتی شش یا هفت ماهه بودم، بعد از فوت پدرم به تهران رفتیم. مادرم با چهار بچه مجبور شد به تهران نقل مکان کند. مادرم زن بسیار قویای بود. فکر میکنم بهترینطور ممکن همه ما را بزرگ کرد. نمیدانم. [به فارسی صحبت میکند]
نسیم: عمه در کودکی خیلی شیطان و پرجنبوجوش بود. خیلی دردسر درست میکرد. به نظر میرسد بقیه خواهر و برادرها خیلی قانونمند بودند، اما عمه همیشه شیطونی میکرد.
[هر دو میخندند]نسیم: وقتی خیلی کوچک بودی، چه کسی در خانه آشپزی میکرد؟
مونا: فکر کنم خواهرم، مادرم هم کمی. بعد از اینکه ازدواج کرد، آن بخش به عهده من افتاد. یکی از چیزهایی که در کودکی دوست داشتم این بود که به خانه بیایی و بوی غذا را حس کنی و بدانی یکی در خانه هست. شاید این یکی از دلایلی است که همیشه میخواهم آشپزی کنم. یا نمیدانم.آماده است برای بردن سر میز. ممنون.
نسیم: چرا رفتی؟ میخواستی به کالیفرنیا مهاجرت کنی؟
مونا: آن زمان در ایران انقلاب بود. خانوادهام همه ویزا گرفتند که به آمریکا بیایند، به عنوان بازدید، نه برای ماندن. اما وقتی من اینجا بودم، شش یا هفت ماهه باردار بودم. آن زمان همسرم و مادرم برنامه داشتند بیایند، اما نتوانستند. وقتی بچهام دو ماهه شد، به ایران برگشتم و بعداً دوباره تلاش کردیم که با هم بیاییم. حدود سه سال، سه سال و نیم طول کشید تا توانستیم از ایران خارج شویم و حدود یک سال به آلمان رفتیم. بعد به عنوان خانواده دوباره به اینجا آمدیم.خب، نسیم تو سرو کن قبل از اینکه سرد شود.
مونا و نسیم: بسمالله.
نسیم: این قطعاً غذای مورد علاقه من است. و روشی که عمه درست میکند—من در طول زندگیام خیلی غذای ایرانی خوردهام، اما این واقعاً بهترین است. او همیشه میگوید [با سلیقه ]. نمیدانم چطور ترجمهاش کنم. یعنی با دقت و توجه. یک چیزی در کلمه [با سلیقه ] هست که به سلیقه شخصی خودت اشاره دارد.
مونا: فکر میکنم اگر چیزی را دوست داشته باشی، عشقت را در آن میگذاری، یعنی طعمش خوب میشود.
من به این کشور آمدم. زبان خوبی نداشتم، فرهنگ را نمیشناختم، با دو بچه کوچک باید زندگی را از نو شروع میکردم. گاهی میگویم اگر از اول میدانستم، میرفتم مدرسه آشپزی و سرآشپز میشدم یا—. به هر حال، آن مسیر را نرفتم. بعضی وقتها فکر میکنم کار خوبی کردم، خیلی قوی بودم. از خودم و دو بچهام مراقبت کردم. شاید فقط بگویم به خودم افتخار میکنم.
